Ten Rok rozpoczął się u mnie od przeplatanki bardzo różnych doświadczeń.
Była radość spotkań, gwar w domu, rozmowy do późna, przytulenia i ta szczególna bliskość, której tak często brakuje
w codziennym biegu. Było dzielenie się czasem i obecnością – tym, co dziś staje się najcenniejsze.
Było też jednak doświadczenie, które mocno mnie zatrzymało.
Osoba, którą zaledwie poznałam w ubiegłym roku i którą zdążyłam zaprosić do moich Wtorków, na początku tego roku zmarła.
To wydarzenie przypomniało mi, jak kruche jest nasze życie i jak złudne bywa przekonanie, że wszystko możemy odłożyć „na potem”.
Uświadomiłam sobie, jak wiele rzeczy odkładamy, zakładając, że czas jest nam dany raz na zawsze.
Jak często relacje, rozmowy, spotkania czy zwykłą obecność przesuwamy na bliżej nieokreśloną przyszłość.
A przecież nie mamy żadnej gwarancji, że ta przyszłość nadejdzie.
W takim bardzo intensywnym czasie, jeszcze bardziej doceniam codzienną rutynę – powtarzalność dni, zwyczajność, spokój.
To, co komuś może wydawać się nudne, dla mnie zawsze jest kotwicą.
Kiedy dużo się dzieje i wszystko przyspiesza, ta stabilność daje poczucie bezpieczeństwa, bo wiem że mam do czego wrócić, odetchnąć.
Cichy wieczór, codzienna „rutyna”, spokój, ciepła herbatka z miodem…
Chcę się jeszcze z Wami podzielić tym, że ten rok zapowiada nam się bardzo obficie w różne wydarzenia i wyjazdy.
Będzie sanatorium w Krasnobrodzie, będzie ślub i wesele bliskie naszym sercom, na które już bardzo się cieszymy, ale też będą badania, których jeśli mam być szczera – trochę się boję, bo z medycyny nuklearnej i już sama nazwa mnie nieco przeraża.
Ale ufam, ze wszystko ma swój czas, swój cel i swoje przeznaczenie. Tak, że jak widzicie – będzie się działo :)
To wszystko jednak zawsze niesie ze sobą cichą lekcję uważności – przypomnienie, że nic nie jest nam dane na zawsze.
Dlatego coraz częściej wracam myślami do tego, by doceniać chwilę tu i teraz, każdego człowieka, każde spotkanie, każde przytulenie. Bo nigdy nie wiemy, czy będzie nam dane je jeszcze powtórzyć.
Uczmy się doceniać chwile, zanim staną się tylko wspomnieniem.
Dziękuję za tyle wiadomości. Niech wszystko się dzieje własnym rytmem. Nie martwmy się tym. Co ma być to będzie 🤗❤️
Dziękuję Jadziu za Twoje słowa, tak co i jak ma być to będzie :)
Już ranek bliski a ja wpadam
I na Twej stronie z Tobą gadam
Czytam i myślę ile w tym racji
Wszak nie doczekać możemy kolacji
Bo nasze życie pomimo atrakcji
Nie ma ustalonej daty gwarancji
Co gdzie i kiedy nas w życiu spotyka
To nie jest jakaś arytmetyczna
Cieszmy sie chwilą dana z bliskimi
Wierząc że znowu się zobaczymy
Bogusiu w rymowaniu nie dorówna Ci nikt :) dziękuję za wierszyk z samego rana i cieszmy się tymi dobrymi chwilami, a te gorsze czasem dla równowagi i dla docenienia lepszych też muszą być prawda?
Rozumiem Twoje obawy Gabrysiu, co do tych przyszłych badań. Moze wcale nie będzie źle. Mój przypadek jest tego dowodem. A to, o czym piszesz a propos kruchosci wszystkiego i czasu, któego wcale nie mamy tak wiele jak nam sie wydaje też rozumiem i wzdycham sobie, bo to takie ludzkie odkładać spotkania na potem a precież tego “potem” może wcale nie być….Przykro mi, że umarła bliska Ci osoba. Ech, sporo już osoób poznanych przez blogi odeszło. To smuci, boli, zatrzymuje w biegu…Są wspomnienia, ale to nie to samo.
Oby życie przynosiło nam też dobre zdarzenia, spokój serca, uśmiech i jasne patrzenie w przyszłosć. Uściski serdeczne Ci zasyłam, Gabrysiu!♥
Dziękuję Olu, mam nadzieję że ten rok będzie obfitował w dobre zdarzenia, a Krasnobród to nowe tereny do odkrycia dla nas i już się cieszę :) Nie wiem, czy to gdzieś blisko was nie jest Olu?