Między bliskością, a kruchością życia

Ten Rok rozpoczął się u mnie od przeplatanki bardzo różnych doświadczeń.

Była radość spotkań, gwar w domu, rozmowy do późna, przytulenia i ta szczególna bliskość, której tak często brakuje

w codziennym biegu. Było dzielenie się czasem i obecnością – tym, co dziś staje się najcenniejsze.

Było też jednak doświadczenie, które mocno mnie zatrzymało.

Osoba, którą zaledwie poznałam w ubiegłym roku i którą zdążyłam zaprosić do moich Wtorków, na początku tego roku zmarła.

To wydarzenie przypomniało mi, jak kruche jest nasze życie i jak złudne bywa przekonanie, że wszystko możemy odłożyć  „na potem”.

Uświadomiłam sobie, jak wiele rzeczy odkładamy, zakładając, że czas jest nam dany raz na zawsze.

Jak często relacje, rozmowy, spotkania czy zwykłą obecność przesuwamy na bliżej nieokreśloną przyszłość.

A przecież nie mamy żadnej gwarancji, że ta przyszłość nadejdzie.

W takim bardzo  intensywnym czasie, jeszcze bardziej doceniam codzienną rutynę – powtarzalność dni, zwyczajność, spokój.

To, co komuś może wydawać się nudne, dla mnie zawsze jest kotwicą.

Kiedy dużo się dzieje i wszystko przyspiesza, ta stabilność daje poczucie bezpieczeństwa, bo wiem że mam do czego wrócić, odetchnąć.

Cichy wieczór, codzienna „rutyna”, spokój, ciepła herbatka z miodem…

Chcę się jeszcze z Wami podzielić tym, że ten rok zapowiada nam  się bardzo  obficie w różne wydarzenia i wyjazdy.

Będzie sanatorium w Krasnobrodzie, będzie ślub i wesele bliskie naszym sercom, na które już bardzo się cieszymy, ale też będą badania, których jeśli mam być szczera – trochę się boję, bo z medycyny nuklearnej i już sama nazwa mnie nieco przeraża.

Ale ufam, ze wszystko ma swój czas, swój cel i swoje przeznaczenie. Tak, że jak widzicie – będzie się działo :)

To wszystko jednak zawsze niesie ze sobą cichą lekcję uważności – przypomnienie, że nic nie jest nam dane na zawsze.

Dlatego coraz częściej wracam myślami do tego, by doceniać chwilę tu i teraz, każdego człowieka, każde spotkanie, każde przytulenie. Bo nigdy nie wiemy, czy będzie nam dane je jeszcze powtórzyć.

Uczmy się doceniać chwile,  zanim staną się tylko wspomnieniem.