Siła intuicji

 

Ostatnio dużo mówię w moich leśnych refleksjach o tym, że po przejściu trąby powietrznej nasz las… ten, na który patrzę z okna, ten, w którym tak bardzo lubię przebywać i ten, z którego nagrywane były do tej pory wszystkie moje leśne refleksje… został bardzo zniszczony.

Do tego stopnia, że jest tam teraz zakaz wstępu, przynajmniej do czasu, aż wszystko zostanie uporządkowane.

Bardzo nad tym bolałam.

Bo wiecie, dla jednego to po prostu las. A dla mnie to było miejsce, do którego mogłam wyjść, kiedy chciałam pobyć sama ze swoimi myślami. Miejsce, które znałam. Miejsce, które jest blisko. Miejsce, które stało się częścią mojej codzienności.

Ale po drugiej stronie naszej małej dzielnicy jest jeszcze jeden las.

Znałam go do tej pory głównie z wycieczek rowerowych. Przejeżdżaliśmy tamtędy wiele razy. Ale jakoś tak z czasem bardziej niż jazdę na rowerze pokochałam chodzenie.

Po prostu chodzenie.

I ponieważ potrzeba pójścia do lasu jest chyba silniejsza ode mnie, w końcu postanowiłam wybrać się właśnie tam.

Kto śledzi mój kanał na YouTubie, ten już widział kilka filmików nagranych w tym nowym dla mnie miejscu.

Wiedziałam, że jest tam kapliczka. Zresztą nie jedna. Zawsze mijaliśmy ją na rowerze.

I moja pierwsza wyprawa pieszo była właśnie do tej kapliczki i z powrotem.

Łącznie z wyjściem z domu wyszło dokładnie sześć kilometrów.

No więc już taki całkiem słuszny spacerek.

Czyli pewnie te modne, a może już wymagane, dziesięć tysięcy kroków.

I tak sobie chodziłam, chodziłam…

Aż obliczyłam, że dojście do tej kapliczki zajmuje mi mniej więcej tyle, ile odmówienie całego różańca.

A ja bardzo lubię odmawiać różaniec właśnie w lesie.

Więc droga do kapliczki stała się dla mnie czasem modlitwy.

A powrót?

Powrót to już zupełnie coś innego.

Po różańcu umysł jest wyciszony. I wtedy można już po prostu iść.

Celebrować zapach lasu.

Ciszę.

Spokój.

Ten szczególny leśny spokój, który da się do końca opisać tylko komuś, kto potrzebuje lasu tak bardzo, jak ja.

I dzisiaj wydarzyło się coś, czym chcę się z Wami podzielić.

Mój mąż nagle poczuł, że musi jechać ze mną.

W sensie – ja pieszo, a on na rowerze.

No bo wiecie… sezon grzybowy. :)

I teraz muszę Wam powiedzieć, dlaczego to, że pojechał dzisiaj ze mną, okazało się tak ważne.

Mniej więcej trzy lata temu mój mąż został w tamtym lesie zaatakowany przez szerszenia.

I to bardzo paskudnie.

W pobliżu tej właśnie kapliczki znajduje się budka lęgowa. I z tej budki zupełnie niespodziewanie wyleciał szerszeń i zaatakował mojego męża.

Użądlił go w głowę.

To było bardzo bolesne, bardzo nieprzyjemne i przede wszystkim bardzo nagłe.

Bo to nie było tak, że mój mąż go drażnił.

Nie podchodził do gniazda.

Nie próbował go przeganiać.

Po prostu znalazł się w miejscu, które najwyraźniej szerszeń uznał za swoje terytorium.

Na drugi dzień jeden z naszych sąsiadów zbierał tam grzyby i również został zaatakowany.

Na szczęście wtedy u nas wszystko skończyło się dobrze,  a w przypadku sąsiada było to naprawdę bardzo poważne zdarzenie i potrzebna była pomoc pogotowia.

I dzisiaj…

Ja sobie zupełnie beztrosko idę do mojej ulubionej kapliczki.

Mąż gdzieś tam bokami jeździ na rowerze i szuka grzybów.

A ponieważ szłam dzisiaj trochę dalej, jego jeszcze nie było.

I nagle dzwoni telefon.

Mąż.

Mówi mi, że w tej samej budce lęgowej znowu są szerszenie.

I że kiedy tamtędy przejeżdżał, one krążyły na zewnątrz.

Powiedział, żebym uważała, kiedy będę wracać.

No i wiecie…

Znając tę historię i wiedząc, jak potrafią zaatakować zupełnie znienacka, trochę się przestraszyłam.

Mąż czekał już przed tą budką i obserwował, czy szerszenie są na zewnątrz, czy schowały się do środka.

Ja narzuciłam koszulę, którą miałam ze sobą, na głowę, opatuliłam się…

I kiedy dał mi znak, po prostu przebiegłam.

Wiecie, co sobie później pomyślałam?

Że chodziłam tamtędy zupełnie nieświadoma i mogłam tak chodzić jeszcze kilka razy.

Mogłam przechodzić obok tej budki, nie wiedząc, że znowu są tam szerszenie.

I być może któregoś dnia bardzo boleśnie przekonałabym się o ich obecności.

A mój mąż?

Sam powiedział, że nie wie, co go dzisiaj tak natchnęło, żeby pojechać ze mną.

Po prostu poczuł, że chce jechać.

I pojechał.