„Siła, która rodzi się w słabości”

Stacja II

„Pan jest moją siłą i tarczą, w Nim moje serce zaufało.”

(Psalm 28,7)

Moje kochane babcie zawsze powtarzały, że Pan Bóg nie daje nam cięższego krzyża, niż ten, który jesteśmy w stanie unieść.

Nieraz w to wątpiłam. Szczególnie wtedy, gdy czułam, że właśnie dostaję kolejny — jeszcze cięższy.

Uginałam się pod ich ciężarem. Każdy z nich przygniatał mnie bardziej, a ja z biegiem czasu nawet nie próbowałam się już wyprostować, bo zaczynało brakować mi sił.
Z góry zakładałam, że tym razem to koniec, że już nie dam rady.

Przez całe życie dostajemy kolejne ciosy, kolejne doświadczenia.

 I w pewnym momencie zaczynamy wierzyć, że to już naprawdę ponad nasze siły.

Wydaje się, że ciężar nowego krzyża jest większy niż wszystkie dotychczasowe. Że tym razem już się nie podniesiemy.

A jednak — człowiek ma w sobie coś niezwykłego.

Potrafi się dostosować, odnaleźć w bólu, którego wcześniej nie znał. Wydobywa z siebie siłę, nie mając pojęcia skąd ona się bierze.
Spoglądając wstecz gdy, zauważamy, że i z tym krzyżem i z każdym kolejnym krzyżem można było dalej żyć.

Można było iść.

Bo to właśnie jest wpisane w naszą codzienność: ból, strata, odrzucenie, choroba.
Wszystko to uderza w nas, jakby ktoś włożył nam na ramiona ciężar podobny do tego, który On niósł na swoich plecach.

Dlaczego się na to zgodził?

Może po to, by w swojej ludzkiej postaci pokazać, że i my damy radę.
Że nawet wtedy, gdy nasze ciało drży, a serce pęka — możemy dalej nieść swoje życie.

Może po to, byśmy po latach mogli obejrzeć się wstecz i powiedzieć:
„To jednak nie było ponad moje siły.”

Gdyby nie te kolejne, życiowe „krzyże”, pewnie nigdy nie poznałabym siebie z innej strony.
Ze strony siłaczki.

Bo zawsze wszyscy — łącznie ze mną — uważali, że jestem słaba, lękliwa, delikatna.

I może szkoda byłoby się nie przekonać, że nie mieli racji.

W każdym z nas drzemią przecież ogromne pokłady mocy.

A ona — jak mówił św. Paweł — w słabości się doskonali.