Jak może już wiecie  wiecie, mój wujek pierwowzór książkowego Teodora, odszedł całkiem niespodziewanie,
zostawiając swoją “Marię”
i wczasy nad morzem, na które mieli jechać niedługo.
Bo najgorzej mają…

Najgorzej zawsze mają 

ci…którzy zostają

Nie ma ani światła w tunelu

ani bliskich tak wielu

czekających TAM 

z otwartymi ramionami

Ci którzy zostają zostają tu sami

z bólem takim jaki tylko

tęsknota wywołuje

i znakiem zapytania co się w oczach maluje

Dlaczego

nagle i niespodziewanie

Dlaczego – tak bez pożegnania

Dlaczego znowu się coś skończyło

co takie piękne 

było…

 

 

 

6 komentarzy

  1. Jadwiga 5 marca, 2026 at 4:16 pm

    Wyrazy współczucia
    💔🖤 Niech odpoczywa w Pokoju Wiecznym
    🕯🌹🖤

    • Gabriela Kotas 8 marca, 2026 at 7:07 pm

      Dziękuję kochana Jadziu ♥️

  2. Jadwiga Czajkowska 5 marca, 2026 at 7:14 pm

    Gabrysiu Kochana, w takich chwilach trudno znaleźć słowa, które pocieszą. Masz rację, najtrudniej jest tym, którzy zostają z pustką, pytaniami i tęsknotą. Bardzo Ci współczuję. Ściskam Cię mocno i myślami jestem z Tobą oraz z Twoją „Marią”❤❤❤

    • Gabriela Kotas 8 marca, 2026 at 7:06 pm

      Dziękuję za ciepłe myśli, w imieniu „Marii” również. Serce mi płacze kiedy rozmawiamy, bo to bardzo piękne przeżyć taką późną miłość, ale ból rozstania jest chyba nie do zniesienia.

  3. Ewa.O. 8 marca, 2026 at 6:01 pm

    Doskonale rozumiem,jak to jest stracić bliską sercu osobę. Jak wypełnić pustkę, która została w sercu, w domu,wokół nas. Bardzo Wam współczuję 🖤🖤 i ściskam gorąco 🥰

    • Gabriela Kotas 8 marca, 2026 at 7:04 pm

      Wczoraj pożegnaliśmy naszego wujaszka, bardzo będzie nam go wszystkim brakowało

Comments are closed.